Strefy zagrozenia wybuchem z1 z2

Dyrektywa ATEX (fr. Atmosphères Explosibles), zwana też dyrektywą 94/9/WE – to rozporządzenie Unii Europejskiej, które definiuje zasadnicze wymagania produktów oddanych do wprowadzania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem. Na zagrożenie wybuchem metanu i pyłu węglowego jest dumna większość maszyn oraz narzędzi wykorzystywanych w kopalniach węgla kamiennego, a dyrektywa ATEX dotyczy urządzeń i stylów ochronnych przeznaczonych do stosowania w dziedzinach narażonych na niebezpieczeństwo eksplozji. Jeszcze do ostatnia przepisy dotyczące bezpieczeństwa w konkretnych państwach Unii Europejskiej różniły się między sobą, co stanowiło duże utrudnienie dla swobody wymiany dóbr między krajami członkowskimi.
Spośród obecnego czynnika powstała unifikująca dyrektywa ATEX, która ujednoliciła dotychczasowe przepisy i wyłącznie ułatwiła obieg artykułów w Unii Europejskiej. Realizując zapisy artykułu 100a Traktatu Rzymskiego, najważniejszym punktem dyrektywy ATEX jest zapewnienie wolnego przepływu towarów zapewniających wysoki poziom ochrony przeciwwybuchowej. Odnośnie urządzeń danych do robocie w strefach zagrożonych eksplozją, Parlament Europejski i Otwarta Unii Europejskiej dnia 23 marca 1994 roku wydały dyrektywę ATEX 94/9/EC, która dostała w życie z dniem 1 lipca 2003 roku. Uchwalono ponadto dyrektywę 1999/92/EC ATEX137 (zwaną też ATEX USERS) dnia 16 grudnia 1999 roku, jaka z zmian dotyczy minimalnych wymagań bezpieczeństwa praktyki w pomieszczeniach, gdzie jest ryzyko wystąpienia atmosfery wybuchowej. Dyrektywa ATEX 94/9/WE zaczęła działać do 1 lipca 2003 roku i zastąpiła poprzednie dyrektywy starego podejścia 76/117/EWG i 79/196/EWG.

 

oznaczenie CE (fr. Conformité Européenne)
numer identyfikacyjny jednostki certyfikującej
symbol wykonania przeciwwybuchowego
grupa wybuchowości
kategoria urządzenia
rodzaj ochrony przeciwwybuchowej
podgrupa wybuchowości
klasa temperatur

Link referencyjny

 

Polecamy szkolenia Atex