Dyrektywa unijna 2002 49 we

Unijna dyrektywa Atex określa podstawowe wymagania, jakie potrzebują być spełnione przez każde produkty, które są dane do skorzystania w strefach zagrożonych wybuchem. Normy powiązane funkcjonalnie z regułą określają szczegółowe wymagania. W ramach wewnętrznych regulacji, stosowanych w jednych krajach członkowskich określane są wymagania, które nie są precyzowane ani przez dyrektywę, ani przez normy wewnętrzne. Wewnętrzne regulacje nie mogą być inne z przepisami dyrektywny, ani nie może dołączać do zaostrzenia wymagań narzuconych przez dyrektywę.

Dyrektywa Atex została włożona w działanie, aby maksymalnie zmniejszyć ryzyko, które jest zjednoczone z użyciem dowolnego efektu w zakresach, w jakich może trwać atmosfera grożąca wybuchem. Producent ponosi pełną odpowiedzialność za określanie, czy dany towar podlega ocenie współpracy z racjami atex także za dostosowanie danego towaru do aktualnych wartości. Atest atex jest reklamowany w sukcesie produktów, które wybierają się w przestrzeni zagrożenia wybuchem. Strefa zagrożenia wybuchem istnieje wówczas dziedzinę, gdzie tworzy się, użytkuje lub przechowuje substancje, jakie w zestawieniu z powietrzem mogą wytworzyć mieszaniny wybuchowe. W szczególności do grupy takich substancji zalicza się: ciecze, gazy, pyły i włókna łatwopalne. Potrafią to żyć np. benzyny, alkohole, wodór, acetylen, pył węglowy, pył drzewny, pył cynkowy. Do wybuchu myśli w sukcesie, jak duża ilość energii pochodząca z efektywnego źródła zapłonu trafia do atmosfery wybuchowej. Po zainicjowaniu pożaru przychodzi do wybuchu, który tworzy poważne zagrożenie dla mieszkania a zdrowia ludzkiego.